Heb je het al gevoeld…?
Naar aanleiding van de Week van de HSP. Een mooi en nog jong initiatief (sinds 2020), dat tot doel heeft om aandacht te geven aan hoogsensitiviteit en hoe je ermee kunt omgaan.
En toch… voor mij is het te eendimensionaal.
Lange tijd wilde ik mezelf niet erkennen als HSP. Ik was te koppig, te trots misschien. Ik wilde laten zien dat ik het wél kon – me aanpassen, meedoen, presteren. Dat kostte me uiteindelijk mezelf. Wat resulteerde in een burn-out: een onmiskenbaar waarschuwingssignaal dat ik een andere richtingaanwijzer te volgen had.
Voordat ik die richting vond, voelde ik vooral falen. Ik kon blijkbaar niet voldoen. Hoogsensitiviteit omarmen? Ik dacht het niet. Ik bleef nog een tijd nóg harder mijn best doen om het te negeren – met alle gevolgen van dien. Tot ik moegestreden was. Ik gaf me over. En dat voelde aanvankelijk als een nederlaag. Want ik zag zóveel mogelijkheden voor hoe dingen anders konden. Maar wie nam dat serieus van een ‘watje’?
Fast forward naar nu. Vandaag leef ik mijn gevoeligheid als mijn grootste talent. En ja, dat vraagt goede zelfzorg, scherp zijn op prikkels en mijn energie bewaken. Vorige week stond ik op een evenement in een stand, 12 uur lang helemaal ‘aan’. En de dag erna wilde ik persé met mijn gezin mee naar twee internationale hockeywedstrijden. Heel leuk – maar ik had een dag nodig om bij te komen. Daar houd ik nu rekening mee, in plaats van mezelf erop af te rekenen.
Mijn gevoeligheid definieert me. Net als wat ik geleerd heb – mijn levenservaring.
Die combinatie zet ik nu constructief in om anderen, zoals jij, te gidsen naar leven vanuit hun eigen authenticiteit.
Hoogsensitiviteit is in mijn ogen niet alleen een eigenschap, maar een uitdrukking van bezield talent. Je voelt en hoort makkelijker je intuïtie, je innerlijke weten. Tenminste… als je de lagen van conditionering durft af te pellen. Het gaat over durven voelen. Over trouw zijn aan wat van binnenuit geleefd wil worden.
Wat mij betreft zijn hoogsensitieve mensen voorlopers van een beweging die ons allemaal aangaat: de beweging naar vrouwelijke waarden in elk mens – voelen, empathie, reflecteren, diep weten, verbinding.
Het vraagt moed om die kracht te belichamen, in een wereld die nog vooral gericht is op denken, haast en controle. Maar ik geloof dat deze tijd erom vraagt. Om een nieuw mensbeeld. En mensen die dat durven voorleven.
Hoe kijk jij naar hoogsensitiviteit? En wat heeft het jou geleerd?